Workshop sa UP (1st day)

So ayun na nga ako, nakasakay sa bus nang alas otso ng umaga habang dikit dikit ang mga balikat namin sa likod. Dapat sana eh natutulog pa ako nang ganong oras. Habang nasa bus ako, napapatanaw ako sa bintana at tila nagmumuni-muni tungkol sa pilipinas. Tamang tama na katatapos ko lang basahin ang "Bakit Baliktad Magbasa ng Libro ang mga Pilipino" ni Bob Ong. Naiisip ko na tamang tama ang kaniyang pinagsasabi tungkol sa pilipinas. Tama siya na tayo'y bansang third world lamang.

Pagkadating ko sa central (malapit sa iglesia) naglakad ako ng halos kalahating kilometro (jk) papuntang UPFI building. May nakita akong puti na nagtanong saakin kung saan ang UPFI, sabi ko sundan niya ako at magkaklase tayo (feeling ko alam ko yung daan).
At nung nakita ko na yung building, sabi ko eto na yun. Sa labas ng buiding ay mayroong mga estudyanteng anak mayaman na nagshoshoot ng kanilang thesis.
Eto ang mga reaksyon ko sa bungad ng building:
"Puta Rode NTG 3 gamit nila tapos may Zoom H4n na recorder."
"Hanep may pa prosthetics pa si ate. katakot ha"
"Busy busyhan nmn kayo dyan sa mga Mac book pro nyo"
"Oy gusto nyo ng taga-gaffer?"
"Yaman naman neto, kung may ganyan lang ako eh"

Eto naman ang reaksyon ko pagpasok sa B4 room (cinematography workshop):
"Woah. Mano po!"
Tapos naglakad akong 3 hakbang at eto na reaksyon ko:
"Puta canon c100"
"Oy o canon 500d"
"OMG! Blackmagic Cinema Camera"
Sa mga oras na to, mukha akong tambay na nakatitig sa mga hot chix. Kung may dala lang talaga akong smartphone(na wala nmn talaga ako), siguro ay napagselfie mo na ako.
Anyway, balik tayo sa mga reaksyon ko:
"Si sir Nap(direk Nap tawag nila pero di ako sanay doon) nakakatakot ah. Kung sa LoL masasabihan ako neto ng: Noob."
"Naka macbook si sir.. astig"
"Aba may assistant pa"
"Aba teka ang layo ko ah, abante ako ng onti"
"Dami namang techs dito. May TV, Projector, LED Panels, redheads, CAMERAs,etc. "
"Lamiggg"

At yun na nga, pagkatapos nila mag set-up, nagpakilala na kami. Bwisit lang talaga kasi ako yung unang nagsalita. Hindi na siguro importante yung sinabi ko sa harap dahil tingin ko, sa sobrang kaba ko eh hindi man lang ako nakapagconstruct ng sentence. Noong tapos na akong magpakilala, nakinig na ako doon sa matatanda. Hanep eh may karanasan na pala sila film industry. May isa na gumagawa ng AVP kapag kasalan. Yung isa naman ay producer/director ng mga music videos(Siya ay si Bench. Siya ay magiging importante na karakter sa 2nd day journey pauwi ko). Yung malaki ang katawan ay dating camera man sa GMA. Meron naman na matandang kalbo na mas matanda pa ata sa tatay ko. Sa harap ko ay babae na nasa highschool palang (siguro 4th year). Sa gilid ko ay dating PA na nagaasikaso ng mga materials na hinihingi ng DP sa set. Pero nanlaki talaga ang mata ko noong may nagpakilala na director siya ng mga documentaries. Nakalimutan ko na kung ano. At syempre ang naging bestfriend ko doon ay yung late na dumating na mukhang si Tado. Mahaba buhok nya sa mukha at kung makikita mo siya sa kalsada, aakalain mong holdaper siya. Siya si Glenn na mahilig magtago ng bagay bagay. Hindi siya nagpakilala sa klase dahil late na siya, pero noong nagkasabay kami pauwi, nakwento niya saakin kung anong background niya. Siya daw ay cinematographer ng mga documentaries like realtime, i-witness, etc. Napa-wow naman ako sa kaniya. Kung titignan mo siya, talagang hindi mo aakalain na siya ay propesyonal na cinematographer. Siya ang naging unang kaibigan ko.    

Then nagturo na si sir ng cinematography at sinumulan niya sa lente na sinundan ng focal length, aperture, ISO, framing, at color balance. Masaya ako dahil naging madali lang saakin na makisabay dahil medyo alam ko na yung iba sa kaniyang tinuturo.

Sa wakas, paguwi ko ay pagod na pagod ako. Feeling ko gusto ko nang humiga na sa kama diretso. Pero dahil may Homework pa kami, nagmunimuni muna ako sandali bago natulog.

Film Project: Rewriting

This morning I have to rewrite my shot list and my story board for scenes 3,4,8. Instead of having 12 or more shots in total, I tried my best to shrink it to 7. Now it seems possible since we need around 5-10 min per each and some of it doesn't really require that much of briefing. But again, I still find it impossible to shoot the scene within 50 min. It is quite impossible yet we need to accomplish it since the screening is on friday already. But if we are not able to finish the film, then we will be trying our best to go to grade 1 and 2's PE which is on thursday. It is kinda crazy because that is the day before the screening. I wish things will go well on tuesday. Wish us luck. 

Friday (no classes!)

Just after I open my eyes, I faced my laptop again to edit the film. I was really frustrated yesterday because the movie just sucks. The background music is trash and my composition is pretty messy so I have to fix it this morning. 

So I edited the sounds first like the narration and the sound from the external microphone so that things are clear. I edited them in adobe audition so I can maximize my editing powers. Then I went to google and typed in free stock background music. I search free music that is free for commercial use because I am hoping that we could join this movie to a film festival somewhere. Again, JUST HOPING. The possibility of we joining the film and winning and be noticed is very low. But again, just maybe, at least there is a chance. If there will be a open film festival for all sorts of people, then we will join this one.

But anyway, I want to stop imagining things that would hardly happen. 

Then after that I had my breakfast and continued working in my laptop to finish science project. I spent a lot of time in the portfolio since I am slow in composing reflections and each of the design there is made from scratch. That means I didn't use any stock images in google. 

Then I watched our previous projects in manda (the two shorts) and criticized all the aspects of it. At some part of the short I was really laughing because of the faults of the production. At some point, I am also laughing at myself because my camera handling and angles is very bad. However, in the end, I end up crying not because of the short, but because of the bloopers. I miss grade 7 so bad. I wish I could live those old times again.